piątek, 20 listopada 2026

Alchemised - SenLinYu

Tytuł: Alchemised
Autor: SenLinYu
Wydawnictwo: Filia
Gatunek: fantasy, romans

„Alchemised” było chyba jedną z głośniejszych premier 2025 roku. Fanfik do Harry’ego Pottera połączonego z „Opowieścią podręcznej” przerobiony na oryginalną powieść, który jeszcze przed wydaniem stał się hitem. Było o tej historii na tyle głośno, że nawet ja się zainteresowałam, choć nigdy nie byłam jakąś wielką fanką łączenia Hermiony z Malfoyem. Tyle że nie za bardzo mi się chciało wydawać pieniądze na tę pozycję… No powiedzmy sobie szczerze, że 140 złotych ceny okładkowej to jest majątek, zwłaszcza za przepisany fanfik… Ale, jako że w łapki wpadł mi kod na Legimi, to postanowiłam go wykorzystać, żebyście wy nie musieli… No właśnie, czy faktycznie jest źle, czy może jednak hype okazał się całkowicie uzasadniony i mamy do czynienia z arcydziełem literatury współczesnej?

Wojna się skończyła. Nekromanci zwyciężyli, Ruch Oporu upadł. Czternaście miesięcy po zakończeniu walk z hibernacji zostaje wybudzona więźniarka Helena Marino. Z pozoru nic nie znacząca uzdrowicielka Ruchu Oporu, jednak wygląda na to, że w jej mózgu zostały ukryte tajemnice, o istnieniu których nie wie nawet ona sama. Helena trafia do posiadłości Wysokiego Namiestnika, który ma z niej wyciągnąć sekrety jakie skrywa jej umysł…

No dobra, kandydat do Nagrody Nobla to to nie jest, ale tego to się chyba nikt akurat nie spodziewał. Za to jest to znacznie przyjemniejsza lektura niż się spodziewałam. To jest po prostu bardzo dobry fanfik. Tyle że, to niekoniecznie jest dobra książka. A fanfikowe korzenie są zarówno zaletą, jak i kulą u nogi tej historii.

Przede wszystkim kreacja świata przedstawionego. Z jednej strony jest fajnie, bo są Nekromanci, cały system alchemiczny z rezonansem jest całkiem ciekawy, dość prosty, ale nie prostacki. Niby są określone zasady, co postać z takimi a takimi umiejętnościami może zrobić… Ale przy bliższej inspekcji to wszystko się rozpada i widać, że to tylko dekoracja nałożona na zupełnie inny system magiczny. Z jednej strony niby nie można używać talizmanów na żywych, a z drugiej przecież nieumarli są żywymi z talizmanami. Do tego mamy tu całkowicie wymyślony świat, ale planety są takie same jak w naszym świecie… Znaczy poza księżycami, bo te akurat są dwa i nazywają się Luna (oryginalnie...) i Lumithia. No niby takie głupotki, ale strasznie irytują, szczególnie, że całe lore jest nam podawane trochę w formie infodumpów.No po prostu czuć, że to było dopisane do historii, a nie historia wynikła z zasad tego świata.

Szczególnie wyraźnie widać to przy motywacjach protagonistów. Nic w tej książce nie tłumaczy lojalności Heleny względem Wiecznego Płomienia. Nic. Cały czas mamy tylko opisy tego jak jest traktowana jako gorsza, bo nie dość, że jest z zagranicy to jeszcze jest wiwimantką, a przecież religia Paladii (kraju, w którym dzieje się akcja) potępia tę dziedzinę alchemii. Tak więc Nie-Hermiona… znaczy Helena jest ciągle gnojona przez tę stronę konfliktu, dla której zrobiła by wszystko! I jedynym co to wyjaśnia jest to, że Luc, czyli władca tego kraju, był jej przyjacielem w szkole. I w imię tej przyjaźni ona wpakowała się w wojnę, choć spokojnie mogłaby wyjechać do ojczyzny i nikt by nie miał do niej o to żalu! Ale nie, Nie-Hermiona wolała zostać męczennicą.

Tak, Helena wyjątkowo mnie wkurzała. W powojennej części fabuły była niesamowicie bierna, we flashbacku było ciut lepiej, acz wciąż była jak dla mnie zbyt naiwna. Jeszcze ta jej bierność miała sens, bo w założeniu Helena miała być jednostką złamaną… Tylko, że to nie działa w momencie, w którym dopiero poznajemy tę postać. Jestem święcie przekonana, że w oryginalnym fanfiku to zadziałało, bo czytelnik dostawał złamaną wersję postaci, z którą mógł się zżyć na przestrzeni siedmiu książek i ośmiu filmów. Ale odkąd Helena przestała być Hermioną straciła cały kontekst tej postaci i musi na sympatię czytelnika zapracować sama. A ta historia po prostu nie daje jej na to okazji. W dodatku jest ona całkowicie niestabilna, w jednej chwili prosi Ferrona, żeby zapewnił bezpieczeństwo jej dziecku, a akapit później (!) planuje popełnić samobójstwo, będąc cały czas w ciąży z owym dzieckiem! I ponownie, może to ma sens fabularny, to całkowite rozchwianie emocjonalne straumatyzowanej bohaterki, tyle że czytelnika to bardziej irytuje.

Z Kainem Ferronem, czyli Wysokim Namiestnikiem też mam problem. Nie-Malfoy… znaczy Ferron zapowiadał się na dużo ciekawszą postać od Heleny. I do pewnego momentu taką postacią był. Ale w pewnym momencie on się za bardzo skupił na niej, wszelkie jego motywacje skupiły się na jej postaci. Jasne, autorka wyjaśniła to fabularnie, ma to sens. Tyle że wskutek tego dostaliśmy postać jednowymiarową. A naprawdę, nie nadać żadnej głębi postaci podwójnego agenta, zbrodniarza wojennego działającego na szkodę reżimu, któremu służy to może nie sztuka, ale zmarnowana okazja. Bo zanim Kaine dostał sztucznie wywołanej obsesji na punkcie Heleny jego motywacje wydawały się bardziej złożone, charakter ciekawszy, a relacja z Heleną bardziej interesująca. A finalnie dostaliśmy gościa, który dla swojej kobiety jest w stanie spalić świat i nawet nie mrugnąć okiem, którego nie interesuje nic poza nią. Strasznie mnie irytowało, że on cały czas przychodził Helenie na ratunek, zwłaszcza w połączeniu z jej absolutną biernością w teraźniejszości i takąż samą głupotą we flashbacku.

Sama relacja bohaterów była ciekawa właśnie dopóki nie zaczęła się ta obsesja. Owszem, od początku to była relacja toksyczna, oparta na dwustronnej manipulacji, ale właśnie to czyniło ją ciekawą. Oboje próbowali zdobyć nad sobą nawzajem przewagę, wykorzystać słabe punkty drugiego na swoją korzyść. I aż dziwne, że to Helena wyszła z tego „zwycięsko”. W sensie, ona tak bardzo nie wiedziała co robi, że Kaine wlazł w pułapkę, którą ona nawet nie wiedziała, że zastawiła.

Co mnie pozytywnie zaskoczyło, to całkowity brak erotyki. Zbliżenia są, nawet całkiem sporo ich jest, ale są opisane bez szczegółów. Autorka bardziej skupia się na emocjonalnym aspekcie tych scen, a nie fizycznym.

W książce pojawiają się też sceny gwałtu, w końcu w powieści pojawia się program podobny do tego znanego z opowieści podręcznej. I to pomiędzy główną parą. O dziwo autorce udało się zainscenizować je w taki sposób, że nie zrujnowały dla mnie tej relacji. Jasne, były traumatyczne, ale właśnie były opisane bardziej jako coś co zrobiono głównym bohaterom, a nie jako coś co jedno zrobiło drugiemu. I o ile to wszystko jest bardzo toksyczne, to nie odniosłam wrażenia żeby granica dobrego smaku została przekroczona.

Dużo większym red flagiem dla mnie były wszystkie zbrodnie wojenne Ferrona. Bo bądźmy szczerzy, nekromanci w tym uniwersum są mocno wzorowani nie tylko na Śmierciożercach z książek Rowling, ale też na nazistach. I tu już moim zdaniem jest dużo bliżej do przekroczenia granicy dobrego smaku. Autorka z dużym pietyzmem opisuje brutalność wojny, a jednocześnie chce żebyśmy wybaczyli wszystko Ferronowi, bo on jest postacią tragiczną i w sumie to on nie chciał tego robić. No trochę mnie to uwiera.

Największą wadą tej powieści jest jej długość. Spokojnie można by ją skrócić o połowę bez żadnej szkody dla historii, za to na pewno z korzyścią dla tempa. Strasznie jest to wszystko rozwleczone, podobne sceny powtarzają się po kilka razy… No widać, że to był fanfik, gdzie po prostu chce się jak najwięcej scen z ukochanymi postaciami. Ale w osobnej powieści to są sceny, które nic nie wnoszą, ani do fabuły ani do rozwoju postaci, za to rozpychają niepotrzebnie książkę.

Pod względem językowym jest kiepsko. Idzie przywyknąć do stylu, ale jest on dość toporny, taki fanfikowy właśnie. Za to prawie nie znalazłam błędów w polskim wydaniu, co jest dość zaskakujące biorąc pod uwagę jak wygląda większość obecnie wydawanych książek. Chyba, że po prostu w przypadku ebooków wydawca może poprawić, w sumie nie wiem czy jest taka praktyka… W każdym razie polska wersja jest zrobiona poprawnie.

Polecać nie polecam, jest dużo lepszych książek na rynku. Ale nie powiem, z chęcią przeczytałabym całkowicie oryginalną powieść od tej autorki, bo ma potencjał. Niektóre jej pomysły bardzo mi się podobały, chciałabym zobaczyć do czego byłaby zdolna w przypadku gdy fabuła i świat nie są sklejone ze sobą na ślinę. Na razie odradzam, chyba że macie za dużo wolnego czasu albo na cito potrzebujecie nekromantów w swoim życiu.